Annem, her zaman çok şık giyinen bir kadındı… İpekli, satenli kumaşlardan terzisine diktirdiği gömlek, etek ve döpiyes takımlar giyer; her birinin renk uyumunu birbiri ile sağlardı. Hiç hazır tekstil ürünü giydiğini hatırlamıyorum. Kıyafetine göre ayakkabısı ve çantası olurdu muhakkak… Ne kadar döpiyesi, ayakkabısı ve çantası vardı ben bile bilmiyorum…
Öyle bir zaman geldi ki; “Benim başıma gelmez” dediği her şeyin baş kahramanı oluverdi birden…
Her daim röfleli ve fönlü saçları, makyajı ve ojeleri yavaş yavaş çıkmaya başladı hayatımızdan.
Sonra teyzem öldü…. Aniden… Kalp krizi sonucunda…
Teyzem öldükten sonra eşyalarını dağıtmak için gardırobunu açtığımızda hiç giyilmemiş, etiketi üzerinde duran kıyafetlerine sarıldık, giymeye fırsat bulamamıştı…
Daha önce de yazdım ya; “Teyzemden önce ve teyzemden sonra ikiye ayrıldı ömür takvimimiz” diye…
Ve annem; her biri başka bir yerden alınmış, bir kısmı yurt dışından gelmiş, özenle seçilmiş kumaşlardan tek tek diktirdiği tüm kıyafetlerini dağıttı…

Ben; hayatım boyunca çok alış veriş yapan biri olmadım, hep düzenli ve çok az eşya ile yaşamaya çalıştım. Geldiğim mahallede hiç bir şeyimiz çok değildi, “Hiç” olanlar da vardı. Fazla olan her şeyin bencillik olduğunu ve kul hakkına girdiğini düşündüm. Hala “Bir tişört ile yaz geçirdin, bir çizme ile bir kışı geçirdin” diyenler oluyor çevremde…
Az yemek, az uyumak, az alışveriş ile bir hayat felsefesi oluşturdum kendime.
Bilmem kaç yılda bir kavimlerin başına gelenleri bizzat yaşayarak öğreniyoruz. Bu bir ders; almak isteyene!
Her gün başka bir kıyafet giymek, her gün başka ve çok lüks yemekler yemek zorunda değilsiniz. Dışarıda gürül gürül akan bir dünya var ve evrene siz sadece yiyip içip yan gelip yatmak için gelmiş olamazsınız!
İçinize dönün, fazlalıklardan arının, bu bir fırsat, hayata küsmek zorunda kalmadan ve kaybetmeden!
Hayatınızdaki tek savurganlığınız sevginiz olsun! Sevgileri yarınlara bırakmayın, belki de bugün son gündür!

27.05.2020

Sevgiler

Nagihan